Ən gözəl"sən"! 17

 

Ən gözəl”sən”!

Bölüm: 17

Süsən və Sənan bir-birlərinə baxırdılar. Sənanın gözlərində ümidsizlikdən çox, Süsənin nə deyəcəiyini bildiyindən kinayə vardı. Həmişə bütün günahı oğlanlarda görən Süsənin onu günahlandıracağını bilməsi ürəyini əzirdi. Süsən isə Sənanın baxışlarından nə düşündüyünü anlamışdı. Üzünü yana çevirib, yarı incik şəkildə:

-          O eləməz.

Sənan “ha?”- deyə geniş açılmış gözlərlə Süsənə baxarkən, Ayaz təlaşla:

-          Amma mən onu yuxarl mərtəbəyə çıxan gördüm. Qadağan deyildi bu Suzi???

Süsən qollarını sinəsində çarpazlayıb, vecsiz şəkildə:

-          Nə olsun ki? O etməz deyirəm

-          Buna necə əmin ola bilərsən?- deyən Sənan, dediyinin fərqinə varıb, əli ilə alnına vuraraq “ axmaq” deyə pıçıldadı.

Bundan istifadə edən Ayaz, cəld:

-          Hə, necə əmin ola bilərsən? Yaxşı tanımırsan, həm sən özün ondan hər pisliyi gözlədiyini deyirdin. Onu öldürməyi-filan düşünürdün.

Sənan üzünü çevirib, Süsənə “doğurdan?” deyən bir baxışla baxdı. onun baxışlarını qaçırmasından eşitdiklərinin doğru olduğunu anlayıb, dişlərini qıcıyaraq üzünü çevirdi.

Süsən isə Sənandan gözlərini qaçırıb, Ayazın cavab gözləyən baxışları ilə qarşılaşdı. Bezgin şəkildə “off” çəkib, Sənana tərəf çevrilərək:

-          Soyumağa qoyduğum keksi kim yeyib?

Sənan bir anlıq sualdan çaşıb, ətrafa baxmağa başladı. Süsənin günahlandıran gözlərlə sadəcə ona baxdığını görüb, udqundu.

-          Iıış mənə niyə baxırsan ee? Bəlkə elə Elçin yeyib, 100%  o yeyib.

Elçin Sənanın əli ilə onu göstərməsinə əsəbləşib:

-          Mən? Mən şirin şeylər yemirəm axı. Valla mən yemədim.

Sənan:

-          Yalan demə! Mütləq sən yemisən. Sən yeməmisənsə, bu yeyib!

Elnur Sənanın növbəti hədəfi olduğunu anlayıb başını kitabdan qadıraraq:

-          Yeməkdən öncə şirniyyat yemək sağlamlıq üçün zərərlidir.

Samir isə Sənanı qabaqlayaraq, əllərini yuxarı qaldırıb:

-          Mən gecə evdə belə deyildim, indi gəlmişəm.

Sənan əllərini belinə qoyub, oğlanların hamsını bir-bir süzərək:

-          Etiraf edin, mütləq birniz yemisiz.

-          O keksə 1 fincan bal getmişdi, kim yeyibsə ödəsin pulunu.

Sənan  cəld Süsənə dönüb, əsəbi şəkildə:

-          Nə balı?! Kakao idi, öz də ən ucuzundan. Zəqqutun dadırdı.- deyib, elə o an hər kəsin ona baxmasından özü-özünü elə verdiyni anladı. nə isə qırmış uşaqlar kimi dodağını büzüb, başını aşağı saldı.

Bu an Süsən özünü saxlaya bilməyib gülməyə başladı. Bir yandan özünü saxlamağa çalışarkən, əli ilə Sənanı göstərib gülə-gülə “belə biri necə nəysə oğurlaya bilər?.” Səsan Süsənə hirslənmək istəsə də, onun güldüyünü görüb özünü saxladı. Süsən ona baxıb, səssizcə gülməyə çalışarkən, o da əllərini cibinə qoyub özünü əsəbi göstərməyə çalışırdı. Lakin özü də hiss edirdi ki, birazda keçsə dözə bilməyib Süsənin incə gülüşünə qoşulacaq. Amma unutduqları bir şey vardı, o da tək olmadıqları.

 Ayaz:

-          Bəs o yuxarı mərtəbədə neynirdi?

Birdən ciddiləşən Sənana öldürəcəkmiş kimi baxıb:

-          Doğurdan e, yuxarıda nə itin azmışdı məxluqat.

Sənan eyni ifadə ilə:

-          Ifritənin birini axtarırdım.

-          Niyə?!

Sənan səsini alçaldıb, üzünü çevirərək:

-          Keksi yemək olar deyə soruşacaqdım...

-          Niyə soruşmadın?

Sənan udqunub, dəhşətli bir şey xatırlamış kimi:

-          Nənən qarşıma çıxdı...

Otağa çökən səssizliyi anlamayan Ayaz otaqdakıların üzünə baxıb, maraqla soruşdu:

-          Nənə kimdi ki?

Heç kəsin qorxudan cavab verməyəcəyini görən Sənan, Ayaza düşmən kimi baxıb:

-          Gecə yarısı qabağına çıxsın deyə dua etdiyim birisi...

Axşamüstü Ayaz getdikdən sonra yavaş-yavaş otaqlarına çəkilirdi oğlanlar. ən axırda otağına getmək istəyən Sənan mətbəxin yanından keçərkən Süsənin içəridə qab yuduğunu gördü. Öncə keçib getmək istəsə də, ayaq saxladı. Içəri keçib Süsənin yanındakı tumbaya söykəndi. Öncə sadəcə Süsənin qab yumasına baxsa da, onun əsəbi “nə var?” baxışıyla qarşılaşıb danışmalı oldu.

-          Heç... sadəcə bayaq... Yəni mən ona inanıb, məni sorğulayarsan deyə düşünmüşdüm.

Süsən gözlərini Sənana dikib:

-          Onsuzda yalan demirdi. Qadağan olduğu halda yuxarı çıxmışdın.

Sənan günahkar kimi gülümsünüb:

-          Hə. amma o mənim oğurladığımı demək istəyirdi. Biraz qəribədi.

-          Hə. mövzu sən olan da, biraz qəribə davranır.

Sənan fikirləşirmiş kimi dayanıb, Süsənə şübhə ilə baxdı. dediklərindən əmin deyilmiş kimi:

-          Bəlkə o “elə” olsa belə...səni qısqanır.

Süsən əlindəki qabları yerinə qoyub, Sənana baxaraq ciddi şəkildə:

-          Kimə?

-          Mənə.

-          Niyə?

Sənan Süsənə diqqətlə baxıb, həqiqətən də ciddi şəkildə soruşduğunu anladı. əsəbilikə dərindən nəfəs alıb, bezgin şəkildə:

-          Yəni mən oğlanam, sən inanması çətin belə olsa qızsan. Eyni evdə yaşayırıq.

-          Nolsunki?

Sənan gözlərini Süsənə dikib, ona anlamaq üçün şans vermək istədi. Amma Süsən yenə də sual dolu baxışlarla baxırdı. Sonunda bezən Sənan başınnı yelləyib:

-          Heç nə. Boş ver sən. O səni qısqanırsa, quş qədər ağlı yoxdu valla.- deyib mətbəxdən əsəbi şəkildə çıxdı. Otağına doğru gedərkən, Süsənin arxasıyca dodaqaltı deyinməyə davam edird “ ya məni axmaq yerinə qoyub, ya özünü.. qoyunun biri belə olsa anlardı. Bu qız normal deyil...”

Səhər yenə hamı öz işinin ardınca getmişdi, Sənandan başqa. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Yataqdan yeni çıxmış, daha doğrusu oğlanların onu universitetə getsin deyə, çarpayısından güclə çıxardıb, divana tulladıqları halı ilə idi hələ. “yemək...yemək...” deyə zarıldarkən, onsuzda dağınıq olan qısa saçlarını qarışdırırdı. Qapının zəngi çalınması ilə, yenə zəngli saat olduğunu düşünüb sağ əli ilə gözlərini açmadan axtarmağa çalışdı. Amma sonunda otağında yox, divanda olduğunu xatırlayıb gözlərini açdı. Zəngin çalmağa davam etməsi ilə açmağa məcbur olduğunu anlayıb ayağa qalxdı. Yuxulu gözllərini ovuşdurub, qapını açarkən qarşısındakını görməsi ilə dişlərinin arasından bir söyüş fısıldadı. Ayaz isə onu görüncə soyuqlaşan bir ifadə ilə:

-          Süzi hardadı?

-          Mən nə bilim? Yəqin evdədi də.

-          Eyni evdə yaşamırsız?

-          Eyni evdə yaşayırıq, göbəyimiz bir kəsilməyib....

Ayaz kinayəli bir səs tonu ilə:

-          Nə əcəb? Amma sizi görən, elə bilər bir kəsilib. Ikinizdə yaman yaxınsız, nə də olsa eyni evdə yaşayırsız hə? amma biz evlənəndən sonra da bu yaxınlığınınız davam etməsə...

Ayaz sözünü bitirmədən Sənan onu içəri çəkib, tək əliylə yaxasından tutub divara dirədi. Yuxulu gözlərini ona dikib, fısıltıya bənzəyən səs tonuyla:

-          Ağzından çıxanlara diqqət etsən yaxşı olar Azik. Yoxa “Suzi”nə fürsət vermədən, mən səni öldürərəm...

Ayaz onu böyük güclə divara dirəyib, az qala nəfəsini kəsən Sənana qorxuyla baxdı. sözləri adı yonda deyilsə də, gözləri ciddi olduğunu isbat edirdi çünki...

  Insan olmağımızın ən yaxşı tərəfi bu deyilmi onsuzda? Bizim üçün dəyərli olanları ən çox biz incitsək belə, bütün gücümüzlə qoruyarıq...

Cəmilə Məmmədli